blog Panoramio Fotopodróże kanał RSS mobile English language Deutsch Sprache Русский язык En español שפה עברית Le français L’italiano
Facebook Google+ Twitter Youtube Poznaję Ziemię Łódzką






Pozycja: główna>>dwory inne>> Poprężniki



















wejdź na stronę

wejdź na stronę

wejdź na stronę

wejdź na stronę

wejdź na stronę


PageRank Checking Tool


Przewodnik po Warmii i Mazurach.

Zamki świata.



















Stan: zachowany park podworski, ruina oficyny i kaplica



wieś, gmina Burzenin


Współrzędne obiektu:

Długość: 18.7574 E

Szerokość: 51.3916 N


Możliwość zwiedzania:

Tak


Dojazd:

Zobacz na mapie


Gdzie spać?

Noclegi w powiecie sieradzkim


Nawiązując do klasyka: dworu nie ma, ale też jest... fajnie. No właśnie... jest to jedno z tych niewielu miejsc, gdzie pomimo braku najważniejszego obiektu zespołu – miejsce jest godne polecenia. Mało tego, jest to jedno z najciekawszych założeń dworskich w województwie!

Miejscowość była siedzibą rodu Poraitów-Niechmirowskich. W drugiej połowie XVI, lub na początku XVII wieku ufundowali oni murowany dwór obronny na wyspie, otoczony fosą. O „kamienicy” wspomina A. Pstrokoński we wzmiance z roku 1638. Co ciekawe, w tym samym czasie istnieć już musiała kolejna siedziba Niechmirowskich, ponieważ Pstrokoński podaje opis "pałacu gustownego z sklepami i piętrem".

Pod koniec XVII wieku właścicielami Niechmirowa byli Olszewscy. Postawili oni kolejną rezydencję. Okazały dwór powstać mógł na murach poprzedniego obiektu. Jego reliktów można też doszukiwać się w oficynie dworskiej.

W 1729 wieku obok dworu wzniesiono małą kaplicę w stylu neogotyckim. W 1876 została przebudowana. Kolejna restauracja miała miejsce w latach 1960-1970. Jest to budynek murowany, na planie ośmioboku, z czterema niższymi ryzalitami. Wnętrze kryje kopuła z latarniami. Na uwagę zasługuje ołtarz z obrazem NMP. Oba pochodzą z XVIII stulecia. W ostatnim czasie miejscowa ludność dostawiła do kaplicy drewnianą wiatę, aby większa liczba osób mogła się pomieścić na mszy.

W 1870 roku majątek niechmirowski nabył fabrykant N. Heutschel z Łodzi, następnie (w roku 1880) ziemie kupił Łabędzki. Ostatnim właścicielem zespołu dworskiego był Żyd Mendel Glincenstein, zwany przez mieszkańców „Jaśnie Tate”. Tak mówiły do niego córki.

Na przełomie XVIII i XIX wieku zespół dworsko-folwarczny uzupełniony został o klasycystyczną oficynę. Jest to budowla murowana, piętrowa, podpiwniczona, na planie prostokąta z ryzalitami na osi dłuższych boków, Front zdobi ryzalit zwieńczony trójkątnym szczytem. Budynek wieńczył niegdyś dach czterospadowy. Oficyna pełniła funkcje mieszkalne dla dworskiej służby.

Sam dwór spalony został przez armię radziecką w roku 1945. Dzieła zniszczenia dopełnił działający tu potem PGR. Do dziś w najlepszym stanie zachowała się kaplica p.w. Niepokalanego Poczęcia NMP i błogosławionego Wincentego Kadłubka. Drugą istniejącą budowlą jest ruina oficyny dworskiej. Oglądać mnożna mury bez dachu, oraz pozostałości stolarki okiennej, stropów, oraz schodów prowadzących na piętro. Całość otacza rozległy park z pomnikowymi okazami drzew. W parku znajduje się krzyż postawiony przez mieszkańców wsi. Według przekazów, stanął on w miejscu śmierci córki Antoniego Olszewskiego. Prowadziła ona w Niechmirowie „ochronkę” dla miejscowej ludności.

Miejscowość położona jest na zachód od trasy nr 481 z Wielunia do Łasku. Skręcić trzeba w miejscowości Szynkielów. Można też kierować się od strony Burzenina. Zespoł dworski położony jest blisko głównego skrzyżowania we wsi i jest dobrze widoczny z drogi. (2013)



Tekst: Tomasz Szwagrzak

Zdjęcia: Tomasz Szwagrzak

Część informacji opiera się na opisie ze strony Niechmirów - historia i dzień dzisiejszy.




Valid XHTML 1.0 Strict Valid CSS! firma Kylos warunki licencji prawa kontakt z autorem