Niewiele osób wie, że w Giecznie oprócz ciekawego drewnianego kościółka znaleźć można jeszcze pozostałości dworu. Obiekt nie jest już zaznaczany na mapach. Ciężko jest też znaleźć jakiekolwiek informacje o nim.
Gieczno to stara osada, która w dość krótkim okresie swej historii występowała jako miasto. Prawdopodobnie jednak formalnie nigdy nim nie była, a wynikało to jedynie z ambicji właścicieli. Miejscowość kolejno należała do: Toporczyków, Modlińskich, Lasockich, Pokrzywnickich, Maszkowskich. Przez wieki trwały procesy pomiędzy rodami. W końcu wieku XVII do Gieczna powrócili Pokrzywniccy. Zapoczątkowało to trwający prawie sto lat spór z Maszkowskimi.
Zagmatwana sytuacja wyklarowała się dopiero 2 maja 1785 roku, kiedy do dworu zjechali: Szymon Dzierzbicki - wojewoda łęczycki, Jan Sariusz Stokowsk - podkomorzy łęczycki, Chryzantem Opacki – kasztelan wiski, Ignacy Gomoliński – instygator koronny, Franciszek Walewski – podkomorzyc sieradzki, Wojciech Ciechomski – wojski powiatu gąbińskiego, Maciej Łobocki – pisarz grodzki łęczycki i Michał Lutosławski – komornik graniczny ziemi bialskiej. Zawarto wtedy ugodę.
Poprzez małżeństwo Heleny Pokrzywnickiej z Karolem Gomolińskim, Gieczno pozostało w rękach tych ostatnich przez cały wiek XIX. W XX stuleciu majątek został podzielony na 3 folwarki. Ten w Giecznie przeszedł w ręce rodziny Jaworskich.
Zawsze siedzibą właścicieli był dwór. Nietrudno się domyślić, że na przestrzeni wieków istniało ich kilka. Z ostatniego zachowała się jedna ściana i fundamenty. Ruina znajduje się za kościołem.
Gieczno położone jest przy drodze nr 702 prowadzącej ze Zgierza do Piątku. (2008)
Kościół w Giecznie z roku 1717.
Wyślij na telefon
Tekst: Tomasz Szwagrzak
Zdjęcia: Tomasz Szwagrzak
Stan: ruina
wieś, gmina Zgierz
Relikt dworu w Giecznie.