W Bronowie mieszkała Maria Konopnicka. To tutaj przyszło na świat sześcioro jej dzieci. Jednak oryginalny budynek nie zachował się. Znamy go z przekazów, m. in. pisze o nim M. Wareńska na podstawie listów poetki i opisu redaktora J.Z. Naimskiego, zamieszczonego w Kurierze Warszawskim (nr 289, 1902 r.), oto fragment:
„Dwór był stary, wyglądem przypominał raczej chatę wiejską, niż pańską siedzibę. Dom osłaniała słomiana strzecha, wiekowe ściany z modrzewia zapadały się w ziemię... Drzwi frontowe sięgały dachu. Z tej samej strony 4 małe okienka, o 6 szybach każde. Przypominały ciekawskie oczy...
Skrzypiące przyjaźnie drzwi frontowe prowadziły do niewielkiej sieni. Na prawo znajdował się salonik, na lewo-jadalnia. (...) Na parterze były jeszcze pokój kredensowy i kuchnia, oraz spiżarnia. Dwie ostatnie gospodarskie izby wychodziły na drugą, tylną sień domu graniczącą bezpośrednio z dworskim ogrodem.”
Pierwsza wzmianka o Bronowie pochodzi z końca XIV wieku. Miejscowość należała do Bronowskich h. Korab, potem do Kossów. W roku 1844 wieś nabył Wawrzyniec Konopnicki h. Jastrzębiec, ojciec Jarosława (męża Konopnickiej). Poetka zamieszkała w Bronowie w roku 1862 mając w 20 lat.
Po bankructwie Konopniccy opuścili Bronów i przenieśli się do pobliskiego
Gusina. Stamtąd poetka wyjechała z dziećmi do Warszawy. Dwór, który dziś możemy oglądać zbudował Artur Dzierzbicki w roku 1902. Jest on większy od starego budynku Konopnickiej. Od roku 1994 działa tu muzeum poświęcone m. in. poetce.
Bronów położony jest na południe od trasy (w połowie) z
Uniejowa do Wartkowic. Do miejscowości prowadzą tablice. (2007-2009)